بین من و آفتاب

 

بین من وآفتاب دیوار کشید

              بر چینه ی آخرین آن خار کشید

بر چینه ی یک کشید یک دست دراز

                بر چینه ی دو گندم بسیار کشید

بر چینه ی سه آتش و آتشکده ای

                 با دود به چین چار دستار کشید

بر چینه ی پنج حلقه ای دار ز زلف

              بر چینه ی شش زنان بد کار کشید

بر چینه ی هفت کند هفتاد و دو جام

               بر هر لب جام یک عدد مار کشید

صد سال گذشت تا بفهمم که هنر

            دیوار گلی است تازه آن هم بی در

افتاد نگاره ها ز ذهن چپ و راست

                       بتهای برهنه سایه ی سرد تبر

در چینه ی یک پای نهادم بر دست

            دستی که دو چشم داشت دلبند بشر

بد نام ز دو گذشتم آئینه به دست

               آئینه شکست و گشت صد تکه خبر

در چینه ی سه سه شب پر سوخته پر

                      گفتند که جام روشنی از ما بر

در چینه ی چار بعد سرگردانی

                  از لهجه ی کاهنان گرداب به سر

در مدح خدای مردمان تنبل

                        پرتاب شدم به چینه ی با لاتر

در چینه ی پنج آنقدر رقصیدم

               تا آن که مرا کشید روحی شش سر

شش بار مرا چشید در شش حالت

                       هر بار شدم تمام مردی دیگر

زاییده شد از زنی که نازاست هنوز

              و سقط شدم به چینه ی هفت آخر

هفتاد و دو زن لباس بر تن عریان

                     کردند لبان خویش را با من تر

بی هوش شدم ز نیش هفتادو دو مار

                 آرام گرفت و دست بر تار کشید

احساس مرا گرفت خود را پر کرد

                  آن گاه یکی پرده ز اسرار کشید

افتاد قلم ز دستم آرام نشست

                 بر سینه ی سنگ روح اشعار کشید

خالی شدم از شعار پایین آمد

            خود را به زمین صاف و هموار کشید

بر خاستم و شکافت دیواره ی چین

                   دستی من را درون دیوار کشید

/ 2 نظر / 17 بازدید